Περιεχόμενα Άρθρου
Έντονη διαμαρτυρία της Ομοσπονδίας – Υπερβολικά πολλές οι ώρες εκπαίδευσης για επαγγελματίες τεχνίτες αυτοκινήτων. Στην τελική ευθεία βρίσκεται σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου μεταφορών η δημοσίευση σε ΦΕΚ της σχετικής υπουργικής απόφασης η οποία θα ορίζει το αναλυτικό και ωρολόγιο πρόγραμμα για την απόκτηση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος τεχνίτη αερίων καυσίμων.
-
Τι θα προβλέπει η νέα υπουργική απόφαση
Τους όρους και τις προϋποθέσεις εκπαιδευτικού προγράμματος, εναλλακτικά αντί της προϋπηρεσίας, για την απόκτηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος τεχνίτη αερίων καυσίμων (πεπιεσμένο φυσικό αέριο CNG και υγραέριο LPG) για την κίνηση αυτοκινήτων, ενέκρινε με απόφασή του ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Δημήτρης Ρέππας.
Η εκπαίδευση μπορεί να γίνει από Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης πιστοποιημένα από το ΕΚΕΠΙΣ ή από Ανώτατο Εκπαιδευτικό ίδρυμα και έχει διάρκεια 250 ωρών για CNG και LNG ή 200 ωρών μόνο για συσκευές LNG, εκ των οποίων ελάχιστος χρόνος πρακτικής εκπαίδευσης είναι 150 ώρες (ή 120 ώρες σε εκπαίδευση μόνο για συσκευές LNG), σε ομάδες εκπαιδευόμενων όχι μεγαλύτερες των τριών ατόμων.
Η πρακτική και η θεωρητική εκπαίδευση πρέπει να περιλαμβάνει θεματολογία κανόνων ασφαλείας, περιγραφή και πρόληψη πιθανών κινδύνων κατά την εγκατάσταση συσκευών αερίων καυσίμων σε διάφορους τύπους οχημάτων, εξοικείωση με τους κανονισμούς ασφαλείας και αντιμετώπιση των επικίνδυνων καταστάσεων στην πράξη.
-
Η υπερβολή και η έκπληξη
Γιατί άραγε η νέα αναμενόμενη υπουργική απόφαση ζητά πολλαπλάσιες ώρες εκπαίδευση θεωρητικής και πρακτικής άσκησης από τις αρχικά 100 προαναγγελθείσες ώρες; Τι άλλαξε;
Όπως επανειλημμένα έχουμε αναφέρει η εγκατάσταση μιας μονάδας υγραεριοκίνησης ή φυσικού αερίου είναι μία τυποποιημένη διαδικασία. Απαιτεί οπωσδήποτε τις γνώσεις που χρειάζεται να έχει σήμερα ένας ενημερωμένος τεχνίτης αυτοκινήτων σχετικά με την λειτουργία, επισκευή και συντήρηση των μηχανισμών του αυτοκινήτου και συμπληρωματικά τις πρόσθετες πληροφορίες για την τοποθέτηση της εγκατάστασης. Οι πρόσθετες αυτές πληροφορίες εγκατάστασης του συστήματος υγραεριοκίνησης, που βρίσκονται με την μορφή τεχνικού εγχειριδίου σχεδόν πάντα μέσα σε ένα πακέτο εξαρτημάτων (κιτ αρχικής τοποθέτησης) είναι μερικές σελίδες και αναφέρουν τα πάντα για την τοποθέτηση του συστήματος.
Γιατί λοιπόν ένα τεχνίτης θα πρέπει αυτές τις πληροφορίες να τις μάθει σε 250 ώρες; γιατί θα πρέπει να ξέρει όλες τις Ευρωπαϊκές οδηγίες έγκρισης των διαφόρων εξαρτημάτων, όπως αυτές περιγράφονται στο ΠΔ.66/21/7/2010, μήπως αυτές δεν τον αφορούν μιας και υποτίθεται ότι αγοράζει εγκεκριμένα και πιστοποιημένα προϊόντα;
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η αντίστοιχη εκπαιδευτική ενότητα, για Αυτοκίνητα εναλλακτικών – αερίων καυσίμων, του Υπουργείου παιδείας που διδάσκονται οι μαθητές του τμήματος Μηχανών και Συστημάτων Αυτοκινήτου στην Γ τάξη των ΕΠΑΛ, θεωρία και εργαστήριο, δεν ξεπερνά περίπου τις 30 εκπαιδευτικές ώρες. Σύμφωνα μάλιστα με τους στόχους του προγράμματος ο μαθητής θα είναι ικανός στην τοποθέτηση, τη λύση – συναρμολόγηση και έλεγχο συστημάτων τροφοδοσίας αεριών καυσίμων. Γιατί λοιπόν το εκπαιδευτικό μας σύστημα θεωρεί ότι 30 ώρες είναι αρκετές για έναν εκπαιδευόμενο μαθητή, χωρίς επαγγελματική εμπειρία, στο να αποκτήσει τις γνώσεις και τις δεξιότητες που χρειάζεται για τα συστήματα αερίων καυσίμων των αυτοκινήτων και ένας έμπειρος επαγγελματίας μηχανικός κατά το υπουργείο μεταφορών να χρειάζεται 250 ώρες; Λογικά κάπιο από τα αρμόδια Υπουργεία θα πρέπει να μας απαντήσει.
-
Η κατάσταση σήμερα
Αν το Υπουργείο Μεταφορών ανατρέξει στις υπηρεσίες του θα μπορέσει να διαπιστώσει, ότι ένας μεγάλος αριθμός οχημάτων περνά ήδη από τα ΚΤΕΟ, δημόσια και ιδιωτικά, με μετατροπή του κινητήρα σε διπλό καύσιμο, με ίδιες υπογραφές τεχνιτών για όλη την Ελλάδα. Δηλαδή γίνεται, για παράδειγμα, στην Λάρισα η εγκατάσταση και υπογράφει μηχανικός ή τεχνίτης από την Θεσσαλονίκη. Όσο λοιπόν δεν αποσαφηνίζονται και δεν απλοποιούνται οι διαδικασίες για τους τεχνίτες αερίων καυσίμων, η αγορά δουλεύει με στρεβλώσεις, με τεχνίτες ευκαιριακούς, μαθητευόμενους ή μη επαγγελματίες, που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος μέσα στην νομοθετική ανυπαρξία. Αυτό συνεπάγεται ότι μπορεί να υπάρχουν κακοτεχνίες, δυσαρεστημένοι πελάτες, ατυχήματα, παραοικονομία και παρανομία που δυστυχώς φορτώνονται και στις “πλάτες” των ευσυνείδητων επαγγελματιών και οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι αυτοί που πληρώνουν πάντα το “μάρμαρο”.
-
Επικινδυνότητα
Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι αφ΄ ενός η επικινδυνότητα των εργασιών τοποθέτησης υγραερίου η φυσικού αερίου είναι ανάλογη με άλλες εργασίες επί του αυτοκινήτου, όπως π.χ. στο σύστημα τροφοδοσίας καυσίμου, αφετέρου όταν γίνεται η αρχική τοποθέτηση-εγκατάσταση επί του αυτοκινήτου, στο σύστημα δεν υπάρχει υγραέριο. Γίνεται η εγκατάσταση, ο σχετικός έλεγχος και μετά γίνεται η πλήρωση εκτός συνεργείου σε κάποιο πρατήριο καυσίμων.
Οι κατασκευαστικές δικλείδες ασφαλείας σε κάθε σύστημα αερίων καυσίμων, εφ όσον τηρηθούν οι προβλεπόμενοι τεχνικοί κανονισμοί, αποτρέπουν και διασφαλίζουν κάθε πιθανή περίπτωση ατυχήματος.
Τα περισσότερα προβλήματα που αναφέρονται, αφορούν θέματα δυσλειτουργίας λόγω πλημμελών ρυθμίσεων των συστημάτων.
-
Το συμπέρασμα
Ένας μεγάλος αριθμός συνεργείων, νόμιμων και μη, τοποθετεί συστήματα υγραερίου, κάποιος μηχανικός με δικαίωμα υπογραφής υπογράφει για όλους, το σύνολο των συνεργείων περιμένει την απόφαση του υπουργείου μεταφορών, το υπουργείο κάθε τόσο διαπιστώνει ότι πρέπει να κάνει τον τεχνίτη μηχανικό ειδήμονα τους είδους, ανακοινώνοντας υποχρεωτικά σεμινάρια και αυξάνοντας κάθε τόσο τις ώρες 100, 250, ;;;; , η ομοσπονδία (ΕΟΒΕΑΜΜ) συνεχώς διαμαρτύρεται, αλλά η γνωστή ελληνική παροιμία είναι σε πλήρη δικαίωση, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, o κόσμος λόγω αύξησης των καυσίμων αναζητά συνεργεία για την τοποθέτηση εγκατάστασης υγραερίου, και σήμερα γενικώς ο καθένας κάνει… ότι θέλει!!!
