Αγαπητέ αναγνώστη,
Ίσως είναι λίγο αλληγορικό το ερώτημα όμως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Καθημερινά ακούμε τα προβλήματα των συνεργείων σχετικά με την δυσκολία εξεύρεσης εκπαιδευμένων τεχνιτών και τις σημαντικές ελλείψεις που υπάρχουν στην αγορά εργασίας.
Η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την επαγγελματική εκπαίδευση με δυσπιστία. Εκτιμά ότι, αφενός τα τεχνολογικά και επαγγελματικά εφόδια που προσφέρει στους καταρτιζόμενους δεν τους βοηθούν να σταθούν ικανοί στον επαγγελματικό χώρο, αφετέρου, για να ορθοποδήσει σήμερα κάποιος, ειδικά στον κλάδο επισκευής και συντήρησης του αυτοκινήτου σαν αυτοαπασχολούμενος, θα πρέπει να έχει «γερό πορτοφόλι».
Στο σύνολο των συνεργείων, οι οικονομικές υποχρεώσεις σήμερα έχουν γίνει δυσεπίλυτος πονοκέφαλος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, αντίστοιχα οι οικονομικές απολαβές των τεχνιτών να παραμένουν σφιχτές, προσθέτοντας έναν ακόμη αρνητικό παράγοντα στον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων προς το συνεργείο.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και την αντίληψη ότι το συνεργείο αποτελεί τον επαγγελματικό χώρο της «μουντζούρας» γίνεται αντιληπτό ότι η νοοτροπία αυτή, απομακρύνει αρχικά τους οξυδερκείς νέους από αυτή την επιλογή.
Όσοι δε επιλέξουν τον «τεχνίτη αυτοκινήτων» στο σύνολο τους δεν απασχολούνται στον κλάδο, ικανοποιούνται συνήθως ότι έχουν μία επαγγελματική διέξοδο για ώρα ανάγκης και την οποία ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουν.
Δυστυχώς αυτή είναι σήμερα, επιγραμματικά, η εικόνα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του «τεχνίτη αυτοκινήτων» χωρίς να φαίνεται να υπάρχει διάθεση από τους ενδιαφερόμενους, πολιτεία και επιχειρηματίες, να κάνουν κάτι γι αυτό.
Το ίδιο όμως πρόβλημα φαίνεται να αντιμετωπίζει και η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιδιαίτερα η Κατασκευαστική Βιομηχανία η οποία, όπως επισημαίνουν εκπρόσωποί της, με τις δραστικές δημογραφικές και τεχνολογικές αλλαγές που συντελούνται στον κλάδο, άμεσα πρέπει να υπάρξει μία μακροπρόθεσμη πολιτική σχετικά με την εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού. Η οικοδόμηση ενός ισχυρού και προσαρμοστικού
εργατικού δυναμικού στην αυτοκινητοβιομηχανία, ενόψει του πράσινου και του ψηφιακού μετασχηματισμού του κλάδου, αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για τον κλάδο και την αλυσίδα του.
Για την υλοποίηση του στόχου η κατασκευαστική βιομηχανία αυτοκινήτων, θα ξεκινήσει με μια ολοκληρωμένη «Ανάλυση Ελλείψεων Δεξιοτήτων» στην Αυτοκινητοβιομηχανία στην ΕΕ, η οποία έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί μέσα στο 2025.
Η μελέτη αυτή θα αξιολογήσει τις τρέχουσες και μελλοντικές ανάγκες σε δεξιότητες στον κλάδο, παρέχοντας πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τη ζήτηση δεξιοτήτων και τα κενά σε ικανότητες. Μετά τα συμπεράσματα και τις συστάσεις αυτής της έκθεσης, θα συσταθούν ειδικά Περιφερειακά Συνέδρια, υψηλού επιπέδου, όπως επισημαίνεται, για την ανάπτυξη εξατομικευμένων λύσεων για τη μεταρρύθμιση και τις αναβαθμίσεις του εργατικού δυναμικού σε διάφορες περιοχές.
Αυτό το σχέδιο θα σκιαγραφήσει εφαρμόσιμες οδούς για τον μετασχηματισμό του εργατικού δυναμικού, επιτρέποντας τη συνεργασία μεταξύ των περιφερειακών ενδιαφερόμενων μερών και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Αυτά συντελούνται και σχεδιάζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από και για τον κατασκευαστικό κλάδο.
Μήπως και στην χώρα μας θα έπρεπε να ξεκινήσει ο σχεδιασμός και η εξεύρεση λύσεων για τον κλάδο επισκευής και συντήρησης οχημάτων, μιας και δεν διαθέτουμε κατασκευαστικό κλάδο, ώστε το μέλλον του συνεργείου να προσαρμοσθεί στα πραγματικά δεδομένα προς όφελος πάντων.
Οι υπεύθυνοι της Ευρωπαϊκής Κατασκευαστικής Βιομηχανίας επισημαίνουν ότι βρίσκονται «πέντε λεπτά πριν τα μεσάνυχτα» και το εργατικό δυναμικό της βιομηχανίας πρέπει να προσαρμοστεί γρήγορα για να επιτύχει σε μια έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια αγορά»
Στην Ελλάδα που βρισκόμαστε άραγε;
… του Γιώργου Καπετανάκη
