Περιεχόμενα Άρθρου
Το Γερμανικό σχέδιο οικονομικής ηγεμονίας στην Ευρώπη έχει αρχίσει να αποκαλύπτεται, πίσω από την ασφυκτική πίεση στην Ελλάδα, ενώ και οι περισσότερες Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνειδητοποιούν τώρα, ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουν οι επόμενοι στόχοι.
Το ιστορικό
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, η γερμανική πολιτική και επιχειρηματική ηγεσία έχει θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο, που τείνει να μετατρέψει τα επόμενα χρόνια όλες τις χώρες της Ευρωζώνης σε φτηνές βάσεις παραγωγής της Γερμανίας και αυτό φαίνεται να είναι η αλήθεια.
Η ελληνική κρίση αποτέλεσε την ιδανική αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα – κάτω από τον μανδύα του κοινού οικονομικού συμφέροντος – πάθη μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών της ζώνης του ευρώ. Το άρμα της ανταγωνιστικότητας και των εξαγωγών οδήγησε την οικονομία της Γερμανίας σε σταθερά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης την τελευταία δεκαετία, αλλά την ίδια στιγμή φόρτωσε τις υπόλοιπες οικονομίες της ευρωζώνης με ένα βαρύ ως δυσβάσταχτο, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας και όχι μόνο, ένα υψηλό έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συνοδευόμενο από ένα εξίσου υψηλό εξωτερικό χρέος.
Η Γερμανική οικονομική ηγεμονία στην Ευρώπη
Στόχος της Γερμανικής οικονομικής επεκτατικής πολιτικής να μετατραπούν οι χώρες της Ευρωζώνης σε φτηνές βάσεις παραγωγής.
ρωζώνης με ένα βαρύ ως δυσβάσταχτο, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας και όχι μόνο, ένα υψηλό έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συνοδευόμενο από ένα εξίσου υψηλό εξωτερικό χρέος.
Η οικονομική επεκτατική πολιτική των Γερμανών εξελίχθηκε κάτω υπό την ηγεσία του Γκέρχαρντ Σρέντερ και μετά. Προκειμένου να γίνει πιο ανταγωνιστικό το γερμανικό προϊόν στην υπόλοιπη Ευρώπη κράτησαν σταθερούς και χαμηλά τους μισθούς, εκμεταλλευόμενοι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, με πίεση και αντάλλαγμα για τους εργαζόμενους την διατήρηση των θέσεων εργασίας και με δικαιολογία τον χαμηλό πληθωρισμό. Ταυτόχρονα ο ευρωπαϊκός Νότος ελάμβανε κοινοτικές επιδοτήσεις, δηλαδή πιο απλά, χρήματα γερμανών και άλλων βορειο-ευρωπαίων φορολογουμένων, προκειμένου να συνεχίσει να καταναλώνει και να ζει με περισσότερα από όσα του επέτρεπαν οι δυνατότητες του.
Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια διότι πολύ απλά τα αυτοκίνητα, οι αμυντικοί εξοπλισμοί και τα άλλα γερμανικά προϊόντα της βαριάς βιομηχανίας έβρισκαν πρόθυμους αγοραστές σε αυτές ακριβώς τις χώρες που υποτίθεται ότι ζούσαν εις βάρος των Γερμανών.
Με άλλα λόγια, οι χώρες που παρουσιάζουν σήμερα τα μεγαλύτερα ελλείμματα στο εμπορικό τους ισοζύγιο είναι οι ίδιες που στήριζαν τα προηγούμενα χρόνια τη γερμανική ανάπτυξη. Είναι δε εξίσου εντυπωσιακό ότι την τελευταία δεκαετία το ευρώ ενισχύθηκε σημαντικά έναντι του δολαρίου, γεγονός το οποίο θα έπρεπε λογικά να είχε επιβραδύνει τις εξαγωγές των Ευρωπαίων. Βέβαια αυτό έγινε αλλά για όλους τους άλλους πλην των Γερμανών.
Το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα ανατιμήθηκε κατά 70% από το 2000, όμως τις επιπτώσεις του «σκληρού» ευρώ τις ένιωσαν οι έλληνες αγρότες και οι πορτογάλοι οινοπαραγωγοί αλλά όχι η γερμανική οικονομία.
Ο στόχος
Η οικονομική επεκτατική πολιτική των Γερμανών ευελπιστεί, ότι για πρώτη φορά από την έναρξη της ευρωπαϊκής διαδικασίας ενοποίησης, θα σπάσουν οι εθνικές γραμμές αντίστασης στις εξαγορές στρατηγικών επιχειρήσεων από ξένες εταιρείες και, αργά ή γρήγορα, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις των ασθενέστερων χωρών θα περάσουν με ελάχιστο κόστος στα χέρια γερμανικών, (όπως ο ΟΤΕ) ώστε να επεκτείνουν θεαματικά τις βάσεις παραγωγής τους και να συνεχίσουν με νέα μέσα και δυνατότητες την κούρσα ανταγωνιστικότητας, για την κατάκτηση μιας παγκοσμίως πρωταγωνιστικής θέσεις, δίπλα στις εξαγωγικές υπερδυνάμεις της Ασίας. Για αυτό αποκαλούν και την Γερμανία, η Κίνα της Ευρώπης.
Οι αντιδράσεις
Όμως οι αντιδράσεις για την οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας άρχισαν να πυκνώνουν. Ήδη η υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλίας μίλησε με ασυνήθιστη ομολογουμένως τόλμη για το γερμανικό πρόβλημα στους κόλπους της ζώνης του ευρώ. Εν μέσω της ελληνικής κρίσης και ενώ ο γερμανικός και βρετανικός τύπος δημοσιεύουν πληθώρα υποτιμητικών δημοσιευμάτων για το σύνολο των αδύναμων οικονομιών της Ευρώπης, η Γαλλίδα αξιωματούχος προκάλεσε με τις εμπρηστικές επισημάνσεις της την οργή του Βερολίνου.
Η Γερμανική κυβέρνηση βρέθηκε ξαφνικά να απολογείται για την οικονομική της πολιτική και να κατηγορείται ότι υποσκάπτει τη συνοχή του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος.
Δομικές αλλαγές με περιορισμό των εξαγωγών της Γερμανίας προτείνει ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία & Ανάπτυξη) ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση της ανάπτυξης από τις εξάγωγες και να στηριχθεί περισσότερο στην εγχώρια κατανάλωση και την αύξηση των επενδύσεων. Ο ΟΟΣΑ υπογραμμίζει ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης στηρίζονται κυρίως στη δυναμική των Γερμανικών εξαγωγών, εις βάρος άλλων οικονομιών των οποίων το ΑΕΠ, oπως για παράδειγμα των ΗΠΑ, αντιστοιχεί κατά 70% στην εγχώρια κατανάλωση. Η αναπτυξιακή πορεία της Γερμανίας με μοχλό τις εξαγωγές της απειλεί την ανταγωνιστικότητα των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης. Αν και η Γερμανική ισχύς μπορεί να φαίνεται ανυπέρβλητη, αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει ισχυρές αντισυσπειρώσεις, που δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει κάποιος που θα οδηγήσουν.
Η Ελλάδα
H Ελλάδα φαίνεται μετά την Σύνοδο κορυφής, στις 25 Μαρτίου να εξασφάλισε ένα εισιτήριο για το ΔΝΤ μέ “Ευρωπαϊκό βαγόνι” και τίποτε άλλο. Οι ευνοϊκότεροι όροι δανεισμού που ευελπιστεί η Κυβέρνηση δεν λύνουν στην πραγματικότητα το πρόβλημα, μιας και δεν υπάρχει καμία αναφορά για ανάπτυξη, απαραίτητο εργαλείο για να σταθούμε στα πόδια μας. Η πολιτική του οικονομικού “ξεζουμίσματος” των φορολογούμενων μόνον επιδείνωση του προβλήματος θα φέρει και αυτό φαίνεται να γίνεται αφού μεταναστεύουν από την χώρα κεφάλαια και εταιρείες.
