Τι μπορεί να περιμένει ο επισκευαστικός κλάδος από τις αλλαγές αυτές;
Οι νέες τεχνολογίες και στον κλάδο του αυτοκινήτου ήρθαν χωρίς να προειδοποιήσουν κανένα. Αν και τα προγράμματα σπουδών και οι ειδικότητες στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση βελτιώθηκαν σημαντικά, παρ΄ όλα αυτά φαίνεται ότι το όλο σύστημα δεν μπορεί να δώσει στην αγορά εργασίας ικανούς και επαγγελματικά καταρτισμένους τεχνίτες.
Οι ΕΠΑΛ και οι ΕΠΑΣ δημιούργησαν για τον κλάδο ειδικότητες δύο ταχυτήτων, τοποθετώντας τους μεν Τεχνίτες Αμαξωμάτων στις ΕΠΑΣ, δυο χρόνια σπουδές και μόνη διέξοδο το επάγγελμα και τους Μηχανικούς Αυτοκινήτων στις ΕΠΑΛ, με τρία χρόνια σπουδές και διέξοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας.
Στο παραπάνω εκπαιδευτικό σύστημα οι ειδικότητες του τεχνίτη αυτοκινήτων και του ηλεκτρολόγου αυτ/των γίνονται μία αφού καταργείται η ειδικότητα του ηλεκτρολόγου.
Οι άλλες επαγγελματικές ειδικότητες που μνημονεύονται με το Ν.1575/85 φαίνεται να φθίνουν καθημερινά μέσα από τις απαιτήσεις τις ίδιας της αγοράς ενώ μερικές έχουν ήδη καταργηθεί.
Ίσως λοιπόν να είναι μια ευκαιρία για τον κλάδο να επανεξετάσει την συνολική του πολιτική και την συμμετοχή του στις εξελίξεις, γύρω από την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση και την σύνδεση της με τις οποίες επαγγελματικές άδειες τεχνιτών.
Ίσως για πρώτη φορά τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων φαίνεται να προσδιορίζονται μέσα από τα επαγγελματικά περιγράμματα του κάθε κλάδου, τα οποία θα συμβαδίζουν με τα προγράμματα σπουδών.
Αυτό σημαίνει ότι οι απόφοιτοι των τεχνικών επαγγελματικών λυκείων θα μπορούν τυπικά και ουσιαστικά να αποφασίζουν για την επαγγελματική τους πορεία, να παρακολουθούν τις εξελίξεις στο επάγγελμά τους, και να έχουν κάθετη (εκπαιδευτική συνέχεια σπουδών) και οριζόντια (αγορά εργασίας) επαγγελματική διέξοδο.
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα σπουδών επειδή θα είναι συμβατά με τα εθνικά πρότυπα των Επαγγελματικών Περιγραμμάτων, τα οποία για όλες της ειδικότητες των αυτοκινήτων είναι ήδη έτοιμα με την συμμετοχή των επαγγελματικών κλαδικών φορέων, πρέπει να αποτελούν και τον βασικό οδηγό επαγγελματικών δικαιωμάτων.
Πιο απλά θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα προγράμματα σπουδών και να μην απαιτείται κάθε φορά συμπληρωματική επιμόρφωση, η όποιου άλλου είδους επαγγελματικός φραγμός στην άδεια άσκησης επαγγέλματος για ένα απόφοιτο τεχνίτη ο οποίος έχει διδαχθεί τα αντίστοιχα θέματα στην εκπαιδευτική του βαθμίδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άδεια άσκησης επαγγέλματος του τεχνίτη αμαξωμάτων που περνά μέσα από τα σεμινάρια Περιβαλλοντικής Διαχείρισης. Ίσως όταν προτάθηκε η σχετική ρύθμιση ήταν χρήσιμη και επιβεβλημένη. Σήμερα για τους αποφοίτους των Τεχνικών Σχολών, τόσο της ειδικότητας του Μηχανικού Αυτοκινήτων όσο και του Τεχνίτη Αμαξωμάτων, οι οποίοι διδάσκονται την προστασία του περιβάλλοντος και την διαχείριση απόβλητων, το παραπάνω υποχρεωτικά σεμινάριο να αποτελεί πλεονασμό.
Ποιες λοιπόν ειδικότητες θα υπάρξουν στο Νέο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο, ποιά θα είναι τα επαγγελματικά τους δικαιώματα και πως αυτά θα διαμορφωθούν χωρίς να δημιουργούνται επαγγελματικές διαφωνίες; Είναι προβληματισμοί που αναζητούν λύσεις, παρόλα αυτά όμως το τοπίο θα πρέπει να ξεκαθαρίσει και να υπάρξουν επαγγελματικά δικαιώματα για όλες τις ειδικότητες, ελπίζουμε τουλάχιστον να υπάρξουν και όχι μόνο στα λόγια όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα επειδή κανένας δεν θέλει να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.
… και όπως τόνισε και η κ. Διαμαντοπούλου, «Το προσκλητήριο για το Νέο Σχολείο είναι ανοιχτό προς όλους. Κάθε μαθητής, κάθε εκπαιδευτικός, κάθε γονιός, κάθε συλλογικός φορέας, κάθε πολίτης, έχει λόγο και ρόλο. Ο πιο σίγουρος και ασφαλής δρόμος προς την επιτυχία του ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ είναι να πει η κοινωνία «Ναι, με νοιάζει!».
