Μωρέ, καλά τον είπανε «μαύρο» το Σεπτέμβρη. Και δε λέω για τους Παλαιστινίους του ΄70 που αιματοκύλισαν Μόναχο, Ρώμη και Αθήνα. Ούτε για τους λεβέντες που πέσανε πάνω στους δίδυμους πύργους πριν από 10 χρόνια. Λέω για τα δικά μας τα ζόρια, εδώ στο Ελλάντα, που ειδικά το Σεπτέμβρη πέφτουνε μαζεμένα, τα άτιμα.
Ζόρι πρώτο:
Γύρισες από τις σύντομες διακοπές (αλήθεια, πότε δεν θα είναι σύντομες;).
Έχεις το μυαλό σου γεμάτο με εικόνες από παραλίες και μπικίνια, από μπύρες και τσίπουρα, από κοψίδια, από ξάπλες, από, από…
Άντε να επιστρέψεις στη δουλειά μετά απ΄ αυτά. Άντε ν’ αντικρίσεις την αξούριστη μούρη του μαστρο-Παντελή και να ξαναφορέσεις τη φόρμα της δουλειάς, μετά από δυο βδομάδες που κοιμόσουν και ξυπνούσες με το μαγιό. Αχ!..
Ζόρι δεύτερο:
Να ανοίξεις το γραμματοκιβώτιο: τρόμος! Θυμάμαι παλιά, πήγαινες στο γραμματοκιβώτιο με μια ελπίδα, μια προσμονή.
Για ένα γράμμα από τα ξαδέρφια στην Αμερική, καμιά κάρτα ή επιταγή, κάνα περιοδικό, τέτοια. Τώρα, μόνο συμφορές βρίσκεις.
Λογαριασμοί και μόνο λογαριασμοί, από ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, κοινόχρηστα, εφορία, πιστωτικές, ασφάλειες, δάνεια, κινητά και δε συμμαζεύεται.
Άμα τα προσθέσεις, το νιώθεις να έρχεται το εγκεφαλικό. Αχ και βαχ!
Ζόρι τρίτο:
«Eπίκαιρες» ανάγκες της οικογένειας.
Η σύζυγος: Βρε αγόρι μου, πρέπει να πάμε σούπερ μάρκετ. Άδειο είναι το ψυγείο και τα ντουλάπια (ποιος τα άδειασε; εμείς λείπαμε). Έφτιαξα και τη λίστα. Κάνα διακοσάρι τα υπολογίζω (αμάν!).
Ο γιος: Μπαμπά, θ’ αρχίσει το σχολείο μεθαύριο. Η τσάντα μου δε βλέπεται (περυσινή, το φελέκι μου). Θέλω και κασετίνα, μπογιές, διαβήτη, γόμες (μα, τις τρώει;) Ά και μη ξεχάσω: τα βιβλία για το φροντιστήριο των Αγγλικών (χαριστική βολή).
Η κόρη: Ντάντυ, δεν έχω τι να φορέσω! (τι διάολο, γυμνό να κυκλοφορεί το κορίτσι;) Πρέπει να κατέβω Αθήνα ο-πωσ-δή-πο-τε! Δώσε τρία κατοστάρικα για τα απαραίτητα και το Σάββατο θα πάω με τη μαμά που έχει και Visa. Ωχ!
Ζόρι τέταρτο:
Το αυτοκίνητο. Εγώ κι ο θεός μόνο ξέρουμε τι τράβηξε το καλοκαίρι στα γκράβαρα.
Να πάμε και στο εξωκλήσι του Σωτήρος που γιορτάζει, και στην παραλία Μαράθι που είναι ήσυχα κι ωραία, χωματόδρομοι του κερατά, το έκανα 4Χ4.
Άσε το φόρτωμα. Βρίσκανε οι ρόδες στους θόλους.
Δεν θέλει κι αυτό τη φροντίδα του; Τα λάδια και τα φίλτρα του, τα τακάκια και τα αμορτισέρια του;
Και δε μιλάει το καημένο (ευτυχώς).
Κι όλα αυτά, την πρώτη βδομάδα του Σεπτέμβρη.
Είναι να μη σε πιάνει μελαγχολία;
Γι’ αυτό σας λέω: ΜΑΥΡΟΣ Σεπτέμβρης!
Αριστοτέλης 602
