Μια εκτενής επιστολή με προτάσεις στάλθηκε στις 6.10.2009 στον νέο μας Πρωθυπουργό. Μια αγωνιώδης προσπάθεια, μήπως βελτιωθεί κάτι στη χώρα μας, που τα τελευταία χρόνια παραπαίει από το κακό στο χειρότερο. Πιστεύοντας ότι κάτι θετικό άρχισε ήδη να διαφαίνεται στην πολιτική σκηνή, παραθέτουμε περιληπτικά τα ουσιοδέστερα μέρη της επιστολής.
Κύριε Πρωθυπουργέ, συγχαρητήρια για την περίτρανη εκλογή σας
Η Ελλάδα και εμείς οι Έλληνες στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες στην επιλογή μας αυτή.
Περιμένουμε πολλά από εσάς και πιστεύω ότι, αν μας δικαιώσετε, θα έχετε εξασφαλίσει για εσάς και την παράταξή σας πολλές επόμενες επανεκλογές.
Στα περασμένα χρόνια αποδείχτηκε, ότι η παρατηρούμενη διάλυση του Κράτους οφείλεται στο πολιτικό μας σύστημα. Σε αυτό οφείλονται οι ατασθαλίες των πολιτικών, τα σκάνδαλα, η κακοδιοίκηση, η φαινομενική ανικανότητα των υπουργών και της δημόσιας διοίκησης. Γενικά όλα όσα αγανακτούν ολοένα και περισσότερο τους πολίτες, με αποτέλεσμα να εναλλάσσονται κάθε λίγο τα Κόμματα στην διακυβέρνηση του Κράτους και να επικρατεί η γενική άποψη πως «όλοι ίδιοι είναι».
Αν λοιπόν και εσείς δεν κάνετε βαθιές (αλλά όχι οπωσδήποτε επώδυνες) τομές στο παγιωμένο πολιτικό μας σύστημα, το οποίο ευθύνεται για τα χάλια της Πατρίδας μας, θα έχετε σε λίγο την ίδια απόρριψη με τις προηγούμενες Κυβερνήσεις μας.
Μπορείτε όμως να βελτιώσετε τα πάντα και να μείνετε ο Πρωθυπουργός που έκανε Δανία την Ψωροκώσταινα με την Βαλκανική νοοτροπία, ή ακόμα καλύτερα, ένα Ευρωπαϊκό πρότυπο.
Υπάρχει όμως ένας χρονικός περιορισμός. Πρέπει τώρα στην αρχή της πρωθυπουργίας σας να προβείτε στις απαιτούμενες αλλαγές. Μετά από μερικούς μήνες θα έχετε εμπλακεί (όπως άλλωστε όλοι οι προκάτοχοί σας) στην καθημερινότητα των υποχρεώσεών σας και όλες οι καλές προθέσεις θα αναβληθούν για πάντα.
Οι παρακάτω προτάσεις αναφέρονται εδώ περιληπτικά.
Μερικές από τις προτάσεις
Απαγόρευση των απαγορεύσεων
Να μας λένε τι να κάνουμε, όχι τι απαγορεύεται.
Να μην μας λέει κανείς δημόσιος λειτουργός, υπάλληλος, αστυνομία, δασάρχης, πολεοδομία, τροχαία, ακόμα και διαμαρτυρόμενοι διαδηλωτές, το τι να μην κάνουμε, αλλά να μας λένε τι θέλουν ή τι πρέπει να κάνουμε. Όχι που απαγορεύεται να παρκάρουμε κύριοι αρμόδιοι και κύριοι Δήμαρχοι, αλλά να μας πείτε που θέλετε να παρκάρουμε. Όχι που απαγορεύεται να κτίσουμε κύριοι Δασάρχες ή κύριοι του ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά να μας πείτε τι πρέπει να κάνουμε για να κτίσουμε στο οικόπεδό μας. Όχι από πού να μην περάσει ο δρόμος (κύριοι διαδηλωτές) αλλά από πού θέλετε να περάσει. Όχι που δεν θέλετε να κάνουμε χωματερή (κύριοι οικολόγοι) αλλά που θέλετε να γίνει. Ως τώρα μας λένε τι απαγορεύεται και μας αφήνουν να βρούμε μόνοι μας τη λύση. Αυτό ή είναι απόρροια ανικανότητας ή ίσως εκ του πονηρού.
Φασισμός οι δρακόντειες ποινές
Οι δρακόντειες ποινές αποτελούν τη χειρότερη μορφή φασισμού, όσο οι νόμοι δεν ισχύουν για όλους, αλλά μόνο για όσους δεν έχουν τις απαραίτητες γνωριμίες. Τέτοιες ποινές τσακίζουν τον μικρό και επιτρέπουν στον διαπλεκόμενο να παρανομεί. Οι ποινές θα μπορούσαν να είναι μικρές, όταν επιβάλλονται πάντοτε και σε όλους, αρκεί να υπάρχει η υποδομή, ώστε οι παραβάτες να εντοπίζονται κάθε φορά που παρανομούν. Όταν οι πολλοί μένουν ανεξέλεγκτοι, ο πολίτης πιστεύει, πως ο εντοπισμός του παραβάτη αποτελεί απλώς μια προσωπική «ατυχία» και δεν διαπαιδαγωγείται ούτε με δρακόντεια μέτρα.
Τα σκάνδαλα
Όταν οι Κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι τα σκάνδαλα θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη, μας παραπλανούν εν γνώσει τους. Διότι κανένα ποινικό αδίκημα δεν κάνει ο διαχειριστής της περιουσίας ενός ανήλικου παιδιού, αν πουλήσει τα πάντα και σπαταλήσει τα χρήματα εδώ και εκεί. Δεν παύει όμως να θεωρείται αισχρός εκμεταλλευτής και παλιάνθρωπος. Δεν διαγράφονται επομένως τα σκάνδαλα δια της δικαστικής οδού, αλλά παραμένουν άκρως ανήθικα, ακόμα και αν είναι νόμιμα.
Χρήματα στους φτωχότερους
Η αγορά θα κινηθεί, αν το κράτος δώσει χρήματα στους φτωχούς. Αυτοί θα τρέξουν να αγοράσουν, η αγορά θα κινηθεί και το κράτος θα εισπράξει ΦΠΑ. Φτωχαίνοντας τους πάντες θα χρεοκοπήσουμε χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να επιβληθεί στις τράπεζες, οι οποίες πρόσφατα χρηματοδοτήθηκαν σκανδαλωδώς, η φτηνή δανειοδότηση των πολιτών.
Αισχροκέρδεια
Ενώ δεν έχει καθορισθεί ένα μέγιστο επιτρεπόμενο ποσοστό κέρδους, επιτρέπουμε σε υπουργούς να καθορίζουν κατά την κρίση τους την λεγόμενη αισχροκέρδεια, αποβλέποντας στη συναίνεση που εκείνη τη στιγμή θα υπάρχει από τους πολίτες, πλήττοντας εξατομικευμένα κάποιον άτυχο της συγκυρίας.
Αν θέλουμε να περιορίσουμε την αισχροκέρδεια, δεν μπορούμε να ξεκινάμε από τη λαϊκή αγορά ή τον μπακάλη. Ας αρχίσουμε από τις Τράπεζες, αποφασίζοντας πόσο επιτρέπεται να είναι το άνοιγμα μεταξύ της αγοράς (για την Τράπεζα ο ελάχιστος χορηγούμενος τόκος) και της πώλησης (για την Τράπεζα ο μέγιστος τόκος που εισπράττουν).
Ας ελέγξουμε στη συνέχεια τους μεσάζοντες, γιατί δεν επιτρέπεται το σύνολο των μεσαζόντων που διακινούν ένα προϊόν, να κερδίζει περισσότερο από το 80 % του ποσού που εισπράττει ο παραγωγός. Κατάντησε έτσι ο γεωργός και ο κτηνοτρόφος, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν με τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας, να εισπράττουν ελάχιστα και οι μεσάζοντες να αποκομίζουν υπερκέρδη εις βάρος του καταναλωτή.
Άγονες γραμμές πλοίων και αεροπλάνων
Κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος γίνεται και με τις αποζημιώσεις για τη διατήρηση των άγονων γραμμών, με πλοία και αεροπλάνα. Με πανάκριβα πλέον τα εισιτήρια και με συνήθως υπερπλήρη τα αεροπλάνα και τα πλοία, ο πολίτης πληρώνει επιδοτήσεις στις εταιρείες αυτές, σε τεράστια ύψη. Όλοι μας ζήσαμε την ιστορία με τον τητας ή ίσως εκ του πονηρού.
Φασισμός οι δρακόντειες ποινές
Οι δρακόντειες ποινές αποτελούν τη χειρότερη μορφή φασισμού, όσο οι νόμοι δεν ισχύουν για όλους, αλλά μόνο για όσους δεν έχουν τις απαραίτητες γνωριμίες. Τέτοιες ποινές τσακίζουν τον μικρό και επιτρέπουν στον διαπλεκόμενο να παρανομεί. Οι ποινές θα μπορούσαν να είναι μικρές, όταν επιβάλλονται πάντοτε και σε όλους, αρκεί να υπάρχει η υποδομή, ώστε οι παραβάτες να εντοπίζονται κάθε φορά που παρανομούν. Όταν οι πολλοί μένουν ανεξέλεγκτοι, ο πολίτης πιστεύει, πως ο εντοπισμός του παραβάτη αποτελεί απλώς μια προσωπική «ατυχία» και δεν διαπαιδαγωγείται ούτε με δρακόντεια μέτρα.
Τα σκάνδαλα
Όταν οι Κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι τα σκάνδαλα θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη, μας παραπλανούν εν γνώσει τους. Διότι κανένα ποινικό αδίκημα δεν κάνει ο διαχειριστής της περιουσίας ενός ανήλικου παιδιού, αν πουλήσει τα πάντα και σπαταλήσει τα χρήματα εδώ και εκεί. Δεν παύει όμως να θεωρείται αισχρός εκμεταλλευτής και παλιάνθρωπος. Δεν διαγράφονται επομένως τα σκάνδαλα δια της δικαστικής οδού, αλλά παραμένουν άκρως ανήθικα, ακόμα και αν είναι νόμιμα.
