Έπρεπε κάτι να σκεφτεί…

Λίγο παραπέρα υπήρχε ένα άλλο πού έγραφε «Κοτόπουλα Ιωαννίνων» και γινόταν χαμός από πελάτες. Πιάνει λοιπόν και γράφει μια ταμπέλα «Κοτόπουλα Ιωαννίνων» και τη βάζει στο μαγαζί του, οπότε άρχισε να κουτσοδουλεύει.

Μια μέρα έρχεται το ΣΔΟΕ για έλεγχο, αφού έλεγξε βιβλία, ταμειακές, άδειες λειτουργίας και τα λοιπά λέει ο ελεγκτής:
– «Kατεβάστε ένα κοτόπουλο παρακαλώ.»

Του βάζει δάκτυλο στον πισινό, και λέει:
– «Το κοτόπουλο αυτό δεν είναι Ιωαννίνων. Προέρχεται από Λαμία, κατεβάστε ένα άλλο.»

Πάλι του βάζει δάκτυλο και λέει:
– «Αυτό προέρχεται από Τρίκαλα. Δεν πουλάτε κοτόπουλα Ιωαννίνων όπως γράφει η επιγραφή σας. Θα σας βάλω πρόστιμο για παραπλάνηση του καταναλωτή.»

Καθώς συμπληρώνει το έντυπο με τα στοιχεία του Γιωρίκα ρωτάει κάποια στιγμή:
– «Από που κατάγεστε κύριε Γιωρίκα;»

Και ο Γιωρίκας κατεβάζοντας το παντελόνι του:
– «Για να δούμε θα το βρεις…;»

Ο ένας όμως αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα και λέει στους άλλους δύο μες στην στενοχώρια πως δεν θα πάει φέτος μαζί τους.

«Αν πας και φέτος για κυνήγι και με αφήσεις μόνη μου στην επέτειό μας θα σε χωρίσω..» του είπε η γυναίκα του και αυτός δεν ήθελε να τη χάσει.

Ετοιμάστηκαν οι άλλοι 2 με βαριά καρδιά και πήγαν όπου πήγαιναν κάθε χρόνο, έστησαν τις σκηνές τους, ετοίμασαν τα σκυλιά τους, άνοιξαν τα όπλα, όταν ξαφνικά βλέπουν και τον τρίτο να έρχεται μέσ’ την καλή χαρά!

«Τι έγινε;» του λένε, «πώς και ήρθες τελικά; Σε άφησε η γυναίκα σου;»

«Ναι!» τους λέει, «είχαμε επέτειο σήμερα και είχε φέρει στο σπίτι κάτι μαστίγια και σχοινιά χοντρά, κάτι αλυσίδες, κάτι λουκέτα, κάτι χειροπέδες και μου λέει»:

«Γδύσε με» και εγώ την έγδυσα.

Μετά μου λέει: «Δέσε με με το σχοινί» και εγώ την έδεσα.

Μετά μου λέει: «Δέσε με και με την αλυσίδα και βάλε και το λουκέτο» την έδεσα και με την αλυσίδα και έβαλα και το λουκέτο.

Μετά μου λέει: «Φόρα μου και τις χειροπέδες» ε, τις έβαλα και αυτές.

Μετά μου λέει: «Τώρα κάνε ό,τι πραγματικά θες» και ήρθα για κυνήγι!!!.

– Πόσα θες για να με πας αεροδρόμιο;
– Έεε, δε ξέρω κύριε, όσο γράψει το κοντέρ.

– Ρε άσε το κοντέρ τώρα, πόσα θες να με πας αεροδρόμιο;
– Έρεε… δεν ξέρω περίπου 40 – 45 ευρώ.

– Και δε μου λες, πόσα θέλεις για να πας εμένα και τη γυναίκα μου μαζί;
– Εεε… το ίδιο κύριε περίπου 40 – 45 ευρώ.

Γυρνάει ο τύπος στη γυναίκα του:

– Είδες μωρή, ευρώ δεν αξίζεις.

Το πρωί ήμουν στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τι να δω; Μια τύπισσα, με πατημένα 120χιλ, να κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη και να βάζει κραγιόν. Και φυσικά, έτσι αφηρημένη όπως ήταν, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λωρίδα μου!

Τρόμαξα τόσο που μου έπεσε η ξυριστική μηχανή απ’ το ένα χέρι και το σάντουιτς από το άλλο.

Προσπάθησα να κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα, μου φεύγει και το κινητό όπως το κρατούσα με τον ωμό και μιλούσα, πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα πόδια μου, έγιναν τα πλήκτρα του laptop χάλια.

Πάλι καλά που δε βράχηκε η εφημερίδα που είχα πάνω στο τιμόνι…

…Γυναίκες οδηγοί, σου λέει μετά.

– Κύριε Βαρδινογιάννη, θέλω να μου κάνετε μια μεγάλη χάρη.

Περιμένω την κοπέλα μου και θα ήθελα να την εντυπωσιάσω. Μπορείτε όταν έρθει να περάσετε μπροστά από το τραπέζι μας και να μου πείτε:
«Γεια σου ρε Μητσάρα φίλε μου»

– Aσε μας ρε φίλε, του απαντά. Και που σε ξέρω εγώ;

– Έχετε δίκιο κύριε Βαρδινογιάννη. Δεν με ξέρετε, μια εξυπηρέτηση θέλω ο φτωχός.

Η κοπέλα μου θα με πάρει από καλό μάτι για τις γνωριμίες που έχω…

– Ωραία, θα σου κάνω τη χάρη. Κάτσε στο τραπέζι σου και όταν έρθει, μετά από λίγο θα περάσω.

– Χίλια ευχαριστώ κύριε Βαρδινογιάννη! Με σώζετε!

Κάθεται λοιπόν ο Μητσάρας και λίγο αργότερα έρχεται και η κοπέλα του.
Τους πλησιάζει ο Βαρδινογιάννης και λέει:

– Για σου ρε Μητσάρα! Τι κάνεις φίλε μου;

Και του απαντάει ο Μητσάρας:

– Αι γ@μήσου ρε μ@λάκα, πάλι δανεικά θέλεις

Μια μέρα, λοιπόν αποφάσισαν να φύγουν κι αυτοί νωρίτερα, αφού το αφεντικό έλειπε και δεν θα τους έβλεπε.

Έτσι, πήγε ο πρώτος στο σπίτι του να κάνει έκπληξη στην οικογένειά του και να κάνουν μια βόλτα όλοι μαζί.

Ο δεύτερος άραξε στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί.

Ο τρίτος πήγε στο σπίτι του και κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα για να κάνει έκπληξη στη σύζυγό του.

Άνοιξε την πόρτα σιγά σιγά και είδε την γυναίκα του στο κρεβάτι μαζί με το αφεντικό του.

Την έκλεισε ξανά κι έφυγε χωρίς να τον καταλάβουν.

Την επόμενη μέρα, οι άλλοι δύο κανόνιζαν να ξαναφύγουν, αν το αφεντικό ξαναέφευγε νωρίτερα. Ο τρίτος εργαζόμενος τους λέει οτι δεν θα ακολουθήσει…

Τον ρώτησαν γιατί, κι εκείνος τους απάντησε:

«Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση! Εχθές που έφυγα, παραλίγο να με κάνει τσακωτό το αφεντικό!».

Ο ζητιάνος απλώνει το χέρι:

– Κύριε σας παρακαλώ δώστε μου λίγα λεπτά για να πάρω κάτι να φάω…..

Ο οδηγός τον κοιτάζει με ξαφνιασμένο βλέμμα, και του λέει:

– Αν θα σου δώσω 50 ευρώ, πες μου την αλήθεια, θα τα ξοδέψεις σε ποτά και τσιγάρα;

– Μα τι λέτε κύριε, είμαι 48 χρονών και ποτέ δεν κάπνιζα, ούτε έπινα.

– Καλά, αν θα σου δώσω 100 ευρώ, θα πας σε μπουρδέλο έ; και θα τα δώσεις όλα στις πουτ@νες, έτσι δεν είναι;

– Μα τι λέτε κύριε, είμαι 48 χρονών, είκοσι χρόνια παντρεμένος με 2 παιδιά, και ποτέ δεν πήγα με άλλη γυναίκα.

– Τότε άκου τι θα κάνουμε. Θα σε πάω στο σπίτι μου, και θα πω στη γυναίκα μου να μας σερβίρει ένα πλούσιο τραπέζι και στο τέλος θα σου δώσω και 200 ευρώ. Συμφωνείς;

– Μα κύριε ντρέπομαι, κοιτάξτε τα χάλια μου, τι θα πει η κυρία σας;

– Χέστηκα για το τι θα πει η βλαμμένη.

– Εγώ θέλω να δει πως καταλήγουν οι άντρες που δεν καπνίζουν, δεν πίνουν, και δεν πάνε με πουτ@νες…

– Θα σε λέω Εύα λέει ο Γιαννάκης.

– Γιατί Εύα, τον ρωτάει η Μαρία.

– Γιατί είσαι η πρώτη μου, της απαντά ο Γιαννάκης

– Ωραία και ‘γω θα σε λέω peugeot [πεζω] του λέει η Μαρία.

– Γιατί peugeot την ρωτάει ο Γιαννάκης.

– Γιατί είσαι ο 308ος…

Μία από αυτές έχει μια τρύπα χαμηλά και κάθε λίγο ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ βγαίνει και παρασέρνεται σιγά σιγά από το αεράκι.

Ένας αστυφύλακας το προσέχει και πηγαίνει προς το μέρος της γριάς, λέγοντας:

– Γιαγιά, σου έπεσε ένα χαρτονόμισμα από τη σακούλα.

– Φτου σου, ήταν τρύπια. Ας τρέξω προς τα πίσω μήπως μπορέσω να μαζέψω μερικά. Λέει η γριά.

– Επ, πού πας; Πού βρήκες τόσα λεφτά; Δεν πιστεύω να τα έκλεψες; λέει ο αστυνομικός.

– Όχι, όχι να σου εξηγήσω. Το σπίτι μου και ο κήπος μου είναι ακριβώς δίπλα από το πάρκινγκ του γηπέδου και όταν έχει αγώνα, έρχονται πολλοί και κατουράνε τα λουλούδια μου. Έτσι και εγώ πηγαίνω πίσω από τα λουλούδια με το ψαλίδι του κλαδέματος και όταν κάποιος τη βγάζει για κατούρημα του λέω «ή δίνεις 20 ευρώ ή στην έκοψα!»

– Χα, χα πολύ έξυπνο γιαγιά, λέει το όργανο της τάξης. Πολύ καλά τους κάνεις. Άντε να πας στο καλό. Α! Και τί έχεις στην άλλη σακούλα;

– Ε, δεν πληρώνουν και όλοι…

Η γυναίκα μου κοίταζε έναν μεθυσμένο να πίνει μόνος του στο διπλανό τραπέζι.

– Τον ξέρεις; τη ρώτησα.

– Ναι. Τα είχαμε παλιά. Έμαθα ότι άρχισε το ποτό μόλις χωρίσαμε και δεν τον έχει δει κανείς ξεμέθυστο από τότε.

– Θεέ μου, είπα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο εορτασμός θα κράταγε τόσα χρόνια;